Our Great Cities

Τα μέρη με τη σειρά:

Intro ~ Day 30 ~ Day 29 ~ Day 28 ~ Day 27 ~ Day 26 ~ Day 25 ~ Day 24 ~ Day 23 ~ Day 22 ~ Day 21 ~ Day 20 ~ Day 19 ~ Day 18 ~ Day 17 ~ ...

Day 16

Άλλοι έψαχναν το νόημα μέσα σε κουτιά από κονσέρβες με το βλέμα τους αχανές. Άλλοι συζητούσαν δυνατά και γελούσαν. Τους είχε δώσει χαρά το ζεστό φαγητό, μιας και τα πιο βασικά έμοιαζαν τώρα πολυτέλειες. Πήραν και ενέργεια και όρεξη. Πρέπει να έχεις ενέργεια για να πας να βρεις φαγητό. Αποφάσισαν μερικοί να πάνε να βρουν κάτι. Εκείνος όμως αποφάσισε να πάει στον Μάρκο - να του δώσει μια ζεστή κονσέρβα και να μιλήσουν λιγο. Η αλήθεια είναι ότι τον είχε ανησυχίσει λιγάκι. Δεν ήθελε να τον δει να χάνεται. Άλλοι χάνονταν στον κανονικό κόσμο, πόσο μαλλον εδώ και τώρα.

- Πάρε να φας ρε συ. Τώρα που είναι και λίγο ζεστό.

Πήρε την κονσέρβα χωρίς να μιλήσει.

- Έκανε δουλειά η γεννήτρια ε;

- Ναι …

Απάντησε μονολεκτικά, σαν να μην είχε όρεξη να μιλήσει εκείνη τη στιγμή. Το έκανε συχνά όμως χωρίς να σημαίνει κάτι. Απλά αναπολούσε τα παλιά και ήταν αλλού.

- Καλώς, σε αφήνω. Να βρω και αν βρήκαν τίποτα οι άλλοι για φαϊ.

- Ναι … ευχαριστώ…

Το είπε σαν να διέκοψε λίγο το ξύπνιο ονειρό του και βυθίστικε ξανά στο σύμπαν του. Εκέινος γύρισε πίσω να δει τους άλλους. Είχαν επιστρέψει με φαγητό. Είχαν βρει κάτι μανιτάρια.

Day 17

Η ημέρα ξεκίνησε με τον Μάρκο να είναι πεπεισμένος ότι άκουσε ένα τηλέφωνο να χτυπάει και με τους υπόλοιπους να είναι μαζεμένοι στο μέρος τους. Πήγε να βρει το τηλέφωνο. Ήταν τόσο σίγουρος ότι το άκουσε. Αλλά από την άλλη σκεφτόταν αν όντως ήταν τόσο σίγουρος. Όχι για τον ήχο – αυτόν τον άκουσε σίγουρα στο κεφάλι του. Ήταν όμως αληθινό; Τέτοιες σκέψεις περνούσαν αστραπιαία από το μυαλό του αλλά πάντα με την σιγουριά που τον χαρακτήριζε ήξερε ότι είχε δίκιο. Οι άλλοι την είχαν αράξει και προσπαθούσαν να θυμηθεί ο καθένας πότε ήταν η τελευταία φορά που είχαν φάει ζεστό φαγητό.
 - Ρε μαλάκες, ο Μάρκος έφαγε τίποτα;
 - Που να ξέρω ρε …
Τότε εκείνος πήγε να βρει τον Μάρκο και να του μιλήσει λίγο.
 - Έφαγες ρε φίλε τίποτα
 - Όχι δεν πρόλαβα. Πρέπει να βρω το τηλέφωνο.
 - Α … Ρε, είσαι σίγουρος ότι το άκουσες;
 - Εσύ τι λες;
 - Απλά μήπως ακούστηκε σαν κάτι άλλο ρε συ…Απλά λέω.
 - ΞΕΡΩ ΤΙ ΑΚΟΥΣΑ ΡΕ! ΞΕΚΟΛΑ! ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΡΕΛΟΣ!
Φώναξε, δίνοντας την αντίθετη εντύπωση σε αυτό που μόλις είπε. Αμέσως ηρέμησε και ζήτησε συγγνώμη.
Ξεκίνησε να βρέχει. Ο καιρός είχε γίνει λίγο παράξενος – δεν ήταν σαν τις παλιές βροχές. Δεν είχε ούτε το ίδιο άρωμα ούτε το ίδιο χρώμα στον ουρανό. Μπορούσες να καταλάβεις ότι είχε κάτι το διαφορετικό. Ήταν ευκαιρία να γεμίσουν μερικά μπιτόνια που είχαν. Εκείνος αποφάσισε να γυρίσει πίσω στους άλλους. Κοίταξε τον μάρκο και με τα βλέμματα είπαν ότι όλα είναι ΟΚ παρά τις φωνές. Ο Μάρκος έμεινε να ψάχνει το τηλέφωνο. Δεν αντάλλαξαν κουβέντα – αλλά και πάλι, δεν χρειαζόταν.

Day 18

Έφτασαν στο μέρος που ήταν όλοι μαζεμένοι και ο Μάρκος έκατσε να φτιάξει τη γεννήτρια. Μυαλά σαν τα δικά του δύσκολα βρίσκουν μια αξιόλογη πρόκληση στις μέρες αυτές. Έτσι, το να φτιάξει τη γεννήτρια ήταν μια ευκαιρία να βάλει μπρος ξανά τη σκέψη του. Ενώ έφτιαχνε λοιπόν τη γεννήτρια, φαινόταν ότι δεν ήταν και στα καλύτερά του. Όχι ότι μπορούσε κανείς να είναι στα καλύτερα του, αλλά ήταν λίγο διαφορετικός. Ίσως επειδή θυμήθηκε αυτόν τον έρωτα που έζησε. Τον έρωτα που δεν πρόλαβε να χορτάσει. Γενικά, πολύ άσχημο πράμα τα απωθημένα.

Χρειαζόταν μια λαμαρινένια επιφάνεια. Θυμήθηκε ότι είχε μια λίγο πιο κάτω και πήγε να την πάρει. Αφού τη βρήκε και πήγε να την πάρει άκουσε κάτι. Τα μάτια του άνοιξαν ορθάνοιχτα και ένας συνδυασμός φόβου και ενθουσιασμού τον πλημμύρισε. Έτρεξε πίσω και φώναξε τους άλλους.

- Τρέξτε ρε!

- Τι έγινε ρε Μάρκο;

- Τρεχάτε! Χτυπάει κάπου ένα τηλέφωνο!

- Τι λες ρε;!

- Ναι ρε μαλάκα σου λέω, τρέχα! Πάμε!

Αφού ήρθαν μερικοί μαζί του στο μέρος που ήταν η λαμαρίνα, έκαναν ησυχία αλλά δεν μπόρεσαν να ακούσουν τίποτα.

- Φίλε, δεν παίζει να ήταν τηλέφωνο. Αφού δεν έχουμε ρεύμα καλά καλά ρε συ.

- Λες να μην μπορούσαν να ξεχωρίσω τον ήχο ενός τηλεφώνου ρε; Ήταν τηλέφωνο σου λέω.

- Μπορεί να ακούστηκε κάτι άλλο ρε συ και ο ήχος του να έμοιαζε. Δεν είναι σίγουρο.

- Μαλάκες, εγώ άκουσε τηλέφωνο. Θα ψάξω να το βρώ.

- Καλά, πάμε πίσω τότε και κοιτάς το πρωί.

Αφού γύρισαν, κατάφερε να φτιάξει τη γεννήτρια. Της έβαλαν βενζίνη και ξεκίνησε να λειτουργεί. Μετά από πολύ καιρό είχαν επιτέλους ρεύμα, χάρη στο Μάρκο.

- Παλίκαρε είσαι μεγάλος! Θα φάμε ζεστό φαγητό ρε σήμερα.

- Ναι καλή φάση.

Είπε χαμογελαστά και με ένα ίχνος ικανοποίησης. Πήγε παρακάτω λίγο μόνος του. Ήθελε να γράψει σε χαρτί κάποια πράγματα. Θυμήθηκε πολύ έντονα στιγμές από το παρελθόν του και ήθελε να βγάλει κάπου τον πόνο του. Δεν του βγήκε όμως. Ξεκίνησε να γράφει, αλλά του βγήκαν άλλα πράματα.

Day 19

Είχαν βρει κάποια πράγματα στη μάντρα και είχαν πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Είχε νυχτώσει και είχαν πάει σε ένα μισογκρεμισμένο χτίσμα. Είχαν ανάψει μια φωτιά και χαζολογούσαν.
 - Ξέρεις τι έγινε με τις άλλες πριν φύγουμε;
 - Νομίζω ναι…Τις είδα να λένε κάτι μεταξύ τους και μετά να πάνε προς το μέρος σου. Κάτι ψιλιάστηκα…
 -  - Αναρωτιέμαι ρε φίλε…
Τι πράμα;
 - Αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα, θα είχε γίνει αυτό; Θα ερχόντουσαν 2 κοπέλες έτσι για πλάκα για τρίο; Δεν νομίζω να ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα ρε φίλε…
 - Αν εννοείς εύκολο το ότι όπου να ναι θα γίνουμε πυροτέχνημα στο σύμπαν, τότε ναι, σίγουρα δεν ήταν τόσο εύκολα…
 - Χμμ, έχεις το δίκιο σου,
είπε χαμογελώντας ενώ παρατήρησε ένα κόσμημα στο χέρι του Μάρκου.
 - Αυτό πάλι τι είναι ρε?
 - Ε, ένα ενθύμιο…
 - Από … ;
 - Από μια κοπέλα…
είπε χωρίς να θέλει να δώσει έμφαση και συνέχεια στη κουβέντα.
 - Ποια κοπέλα ρε ; Πες ;
 - Και να σου πω δεν την ξέρεις …
 - Ε καλύτερα τότε, μπορείς να μιλήσεις ελευθέρα.
 - Μπα άστο…Δεν έχει νόημα…
 - Όπως θες ρε φίλε – δεν επιμένω
Είπε ενώ η φωτιά σιγοέσβηνε.
 - Σαν πρωτόγονοι πάντως είμαστε ρε Μάρκο εδώ πέρα ε; Ούτε ρεύμα, ούτε ζέστη, σκατά. Πέφτει ο Ήλιος και όλα κλείνουν να πούμε. Χρόνια πολλά πίσω…
 - Ισχύει…Αυτό με κάνει να ελπίζω για τον πλανήτη…
 - Τι λες ;
 - Όχι, απλά λέω ότι βλέπω θετικά το θέμα του πλανήτη μας. Αν καταφέραμε εμείς και από το 0 φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα, τότε ίσως ένα άλλο είδος επιβιώσει από αυτή τη καταστροφή και εξελιχθεί σαν και εμάς και περισσότερο ακόμα…
 - Κρίμα που δεν θα το μάθουμε ποτέ εμείς ε;
 - Ποτέ μην λες ποτέ…Έχω διάφορες θεωρίες που λένε άλλο.
 - Ας μην αρχίσουμε τα δικά σου, γιατί δεν θα καταλάβω και πολλά.
 - ΟΚ – ας το αφήσουμε για άλλη φορά
Αφού πήγαν για ύπνο, μετά από μερικές ώρες ο Μάρκος του λέει
 - Κοιμάσαι;
 - Τι έγινε ρε;
 - Τίποτα…Απλά σόρρυ για πριν που δεν σου είπα. Θέλω να σου πω όμως. Δεν έχει και πολύ νόημα να κρατάμε πράματα μέσα μας. Πότε θα μας δοθεί η ευκαιρία ξανά;
 - Αν θες να μου πεις, τότε εγώ σε ακούω…
 - Αυτό μου το έδωσε μια κοπέλα, η Αιμιλία. Την είχα γνωρίσει πριν καιρό.
 - Και τι έγινε;
 - Παράξενα πράματα. Ξέρεις, πράματα που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Χημίες τρελές που συμβαίνουν στο μυαλό και δεν έχεις ιδέα πως γίνονται και πως να τα ερμηνεύσεις. Κάπως έτσι έγινε και με αυτήν. Με το που την είδα, ένιωσα κάπως. Ένιωσα ότι αυτή τη κοπέλα θέλω να την βλέπω συνέχεια. Ήταν πανέμορφη. Ήθελα συνέχεια να την βλέπω. Και μετά έτυχε να της μιλήσω. Και ήθελα συνέχεια μετά να της μιλάω και να την έχω κοντά μου.
 - Έρωτας λέγεται φίλε μου…Δεν το σκέφτηκες αυτό;
 - Αυτό υποθέτω και εγώ. Αλλά ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα ρε φίλε. Αυτό που όλη μέρα σκέφτεσαι πως θα ήταν να την δεις και που μόνο ένα άλλο συναίσθημα το ξεπερνά – αυτό όταν την βλέπεις. Κάθε φορά που την έβλεπα αισθανόμουν έτσι. Κάθε φορά ήταν τόσο όμορφη. Τα ρούχα της της πήγαιναν γάντι – τέλεια. Τα κόκκινα μαλλιά της – τέλεια. Ακόμη και οι φακίδες και το μικρό της ψεύδισμα, όλα αυτά μαζί συνέθεταν μια τελειότητα γύρω της που την έκαναν μοναδική. Ήταν αστεία και έπιανε και το δικό μου χιούμορ – και μου την έλεγε και της την έλεγα και υπήρχε μια σπίθα ανάμεσά μας που φούντωνε συνέχεια. Και δεν μιλάω για το σεξ. Δεν κάναμε. Το μόνο που κάναμε ήταν να καθόμαστε αγκαλιά μαζί και να κοιτάμε τα αστέρια. Και, πίστεψέ με, δεν με χάλαγε καθόλου. Αν μπορούσε το μέλλον μου όλο να είναι αυτές οι βραδιές σε repeat θα το επέλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήταν το όνειρό μου ρε φιλε.
 - Ήταν ;
 - Έ ναι…Μ’αυτά και μ’αυτά έγινε όλος αυτός ο σαματάς και δεν την βρήκα. Δεν έχω ιδέα που είναι. Και αυτό είναι που μας πονάει νομίζω πιο πολύ. Το να μην ξέρουμε. Να μην έχουμε ένα τέλος για μια ιστορία και να μπορεί το μυαλό μας να κλείσει αυτό το κεφάλαιο. Αυτό αναζητούμε διαρκώς αλλά δεν το βρίσκουμε πάντα. Στην αρχή όταν πρωτοακούστηκε η ιστορία για τον κομήτη προσπαθούσα να σκεφτώ και να βρώ μια λύση μήπως και καταφέρω και σώσω τον πλανήτη. Και το πρόσωπο που σκεφτόμουν πιο πολύ απ’όλα ήταν αυτή. Ντάξει, σκεφτόμουν και γονείς και φίλους και όλους τους ανθρώπους μου, αλλά αυτή ρε φίλε ήταν η μόνιμη εικόνα στο μυαλό μου. Να καταφέρω να σώσω τον κόσμο για αυτήν. Ε, άμα δεν έπιανε και αυτό, τότε ξέρεις ότι δεν θα έπιανε τίποτα. Αλλά με τον καιρό είδα ότι δεν γίνεται κάτι και ότι μάλλον δεν παίζει να την ξαναβρώ.
 - Καλά και αυτή εξαφανίστηκε με τη μια;
 - Ναι…ποιος ξέρει…Μπορεί και να πέθανε.
 - Ξεκόλλα ρε μαλάκα! Τι μαλακίες είναι αυτές που λες;!
 - Αφού παίζει, να μην το πω. Μην λέμε μαλακίες ρε – τόσους έχουμε δει να πεθαίνουν που δεν μας κάνει αίσθηση πια. Και το έχω αποδεχτεί – δεν υπάρχει λόγος να μου το λες έτσι.
Κ - αι αυτό που φοράς;
 - Είχαμε ανταλλάξει διάφορα πράγματα. Της είχα δώσει στυλό μου, χαζοζωγραφιές που είχαν εκείνη και αυτή μου είχε δώσει κάτι κοκαλάκια απο τα μαλλιά της, κάτι CD της και αυτό. Αυτό είναι το μόνο που μπόρεσα να κρατήσω από εκείνη…Πάλι καλά που έχω και αυτό να την θυμάμαι. Είναι η καλύτερη ανάμνησή μου και δεν θα ήθελα να μην την έχω.
 - Εγώ πιστεύω πάντως ότι μπορεί και να την ξαναδείς.
 - Μακάρι ρε φίλε, αλλά δεν το βλέπω
Ο Μάρκος δεν ήθελε να κρατάει πολλές ελπίδες. Και είχε δίκιο. Δεν θα την ξαναέβλεπε ποτέ.

Day 20

Ενώ προχωρούσαν μέσα σε μια ερημική πόλη, έβλεπαν συνθήματα γραμμένα στους τοίχους. “Μετανοείτε” ήταν το πιο κλασσικό, αλλά είχε πολλά. Μερικά ήταν ρατσιστικά, και έτσι ο Μάρκος πήρε αφορμή και ξεκίνησε κουβέντα.
- Είμαστε άθλιοι σαν είδος ρε…
- Τι εννοείς?
- Κοίτα εδώ τα συνθήματα, κοίτα μίσος. Μίσος για ανθρώπους που δεν ξέρουν και ποτέ δεν πρόκειται να τους γνωρίσουν. Είναι δυνατόν?
- Ε ρε Μάρκο, ο καθένας με τις απόψεις του.
- Ποιες απόψεις ρε συ? Να μισείς κάποιον? Να μεταφέρεις αυτό το μίσος σε τοίχους? Το μίσος είναι πολύ βαρύ πράμα. Και ποτέ δεν κάνει καλό. Άλλο να πιστεύεις κάτι και να μην ενοχλείς κανέναν, και άλλο να κάνεις τέτοια πράματα.
- Ρε Μάρκο, χαλάρωσε αγόρι μου. Μαλακίες στους τοίχους γράφουνε, και πιθανότατα είναι 15 χρονών.
- Αυτά όμως τα 15χρονα, αύριο-μεθαύριο θα γίνουν 18 και…
Εκεί ο Μάρκος σταμάτησε, ηρέμησε και χαμογέλασε λίγο.
- … άκυρο. Δεν θα φτάσουν τα 18 τους.
- Είδες? Οπότε μικρό το κακό ρε Μάρκο αγόρι μου. Χαλαρά.
- Το ότι δεν έχουν μέλλον είναι γεγονός. Πρέπει να σε βάλει όμως να σκεφτείς τι θα γινόταν αν ο κόσμος δεν ήταν να καταστραφεί, αλλά συνέχιζε κανονικά.
- Δεν νομίζω να μιλάς έτσι και στη Φυσική. Αν η Γη δεν είχε βαρύτητα ή αν το φως δεν είχε ταχύτητα 300.000 km/sec ? Δεν βασίζεις τις θεωρίες σου σε τέτοια δεδομένα.
- Έχεις δίκιο. Αλλά όταν γενικά έχω στο μυαλό μου την έννοια του ρατσισμού, πάντα μου έρχεται στο μυαλό ένα σκηνικό που είδα πριν καιρό και μου έχει μείνει από τότε.
- Για πες…
- Περίμενα το λεωφορείο στη στάση. Εκεί όπως περίμενα, ανάμεσα στα 10 περίπου άτομα, ήταν και ένας μαύρος. Περάσανε κάτι καγκούρια 17-18 χρονών και όταν τον είδαν του έκαναν κωλοδάχτυλο. Εκείνος δεν αντέδρασε. Μετά από λίγο, ένας από αυτούς επέστρεψε κρατώντας ένα μακρύ ξύλο. Σταμάτησε μέσα στη μέση της λεωφόρου και κατέβηκε. Άρχισε να πουλάει τσαμπουκά στον μαύρο και ευτυχώς που μπήκε μια θειά στη μέση και τον έδιωξε. Αλλά ο μαύρος με κοίταξε με ένα βλέμμα ρε φίλε…Δεν μου είπε κουβέντα, αλλά κατάλαβα ακριβώς τι ήθελε να μου πει. Σαν να μου έλεγε “Τι έκανα? Γιατί είναι θυμωμένος αυτός μαζί μου? Τι του έκανα και θέλει να με χτυπήσει?”. Έτσι, δεν μπορώ να δεχτώ το μίσος μερικών για κάποιους. Να πας να βρείς αυτόν που φταίει για τα προβλήματά σου ρε φίλε. Τι σου φταίει ο άλλος ο καημένος?
- Μαλάκες υπάρχουν παντού ρε Μάρκο. Είδες ότι μέσα σε τόσο κόσμο, βρέθηκε και κάποιος να βοηθήσει τον άλλον, όμως. Κράτα το θετικό. Υπάρχουν και καλοί άνθρωποι.
- Υπάρχουν, δεν διαφωνώ. Αλλά σαν είδος δεν είμαστε καλοί.
- Τι εννοείς “σαν είδος δεν είμαστε καλοί” ?
- Θέλω να πώ.. Κοίτα, ζούμε σε έναν πλανήτη και είμαστε το είδους που κάνει κουμάντο εδώ πέρα. Είναι δηλαδή το σπίτι μας. Και ζούμε με το είδος μας. Δηλαδή ζούμε όλοι μαζί σε αυτό το σπίτι. Αντί να προσέχουμε το σπίτι μας, να βοηθάμε το είδος μας και να προσπαθούμε το καλύτερο για την επιβίωσή μας, κοίτα τι έχουμε κάνει. Καταστρέψαμε την φύση, σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον, και θέλουμε να είμαστε εμείς οι καλύτεροι και ο δίπλα μας ας πεινάει και ας πεθαίνει. Ακόμη και άλλοι “κατώτεροι” οργανισμοί φροντίζουν για την διαβίωση του είδους τους και εμείς αφανιζόμαστε μόνοι μας. Είναι όπως στο Matrix, που ο Agent Smith μιλάει για τον άνθρωπο. Λέει ότι δεν είμαστε θηλαστικά, γιατί τα θηλαστικά ενστικτωδώς αναπτύσσουν μια σχέση ισορροπίας με το περιβάλλον. Ο άνθρωπος πάει σε μια περιοχή, πολλαπλασιάζεται και πολλαπλασιάζεται μέχρι να εξαντλήσει όλους τους φυσικούς πόρους στην περιοχή αυτή και ο μόνος τρόπος για να επιζήσει είναι να μεταφερθεί σε μια νέα περιοχή. Άλλος ένας οργανισμός ακολουθεί το ίδιο μοτίβο. Ο ιός. Δεν είμαστε ένας καρκίνος για αυτόν τον πλανήτη και έχει δίκιο. Καταφέραμε σε μερικά χιλιάδες χρόνια κυριαρχίας στον πλανήτη αυτόν να ισοπεδώσουμε εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης. Ο πλανήτης θα ήταν μια χαρά μαζί μας. Αν δεν ήταν ο κομήτης, θα καταστρέφαμε τον πλανήτη από μόνοι μας. Λιώσιμο πάγων, πυρηνική καταστροφή – όλο και κάτι θα κάναμε, δεν μπορεί. Είναι τρομακτικό αν κάτσεις να σκεφτείς τι είναι διατεθειμένα τα κράτη να κάνουν για την εξουσία. Να καταστρέψουν τη ζωή στον πλανήτη για λεφτά. ΓΙΑ ΛΕΦΤΑ!
- Ε, και χωρίς εμάς πάλι θα καταστρεφόταν. Οπότε το ίδιο δεν κάνει?
- Μπορεί. Μπορεί και όχι. Αν ο πλανήτης δεν ήταν κατοικήσιμος θα ήταν και ελάχιστα πιο ελαφρύς. Και μπορεί αυτό να άλλαζε την ταχύτητά του ελάχιστα. Και  με μια ελάχιστη απόκλιση, η τροχιά που εκτελεί τόσες χιλιάδες χρόνια να είχε αλλάξει λίγο. Ακούγεται χαζό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.
- Ή να μας ρίξανε οι εξωγήινοι τον κομήτη ε? (είπε αστειευόμενος)
- Δεν το αποκλείω ούτε αυτό. Είναι πολύ πιθανό ένα άλλο είδος να παρακολουθεί τις κινήσεις μας εδώ και να είδε πως ζούμε. Έτσι λοιπόν αποφάσισαν να μας καταστρέψουν προτού αναπτυχθούμε και άλλο και κάνουμε το ίδιο και σε άλλους πλανήτες. Ή από φόβο μήπως ανακαλύψουμε κανένα φοβερό όπλο και τους διαλύσουμε κατά λάθος. “Αυτοί δεν προσέχουν τον δικό τους πλανήτη, θα προσέξουν εμάς?”. Λογικό.
- Αλάνι, δεν πάμε να δούμε σε αυτή τη μάντρα μήπως έχει τίποτα που θέλεις?
- Ποια μάντρα? Αααα, ναι. Πάμε.

Day 21

Τα όνειρα ήταν ένα από τα λίγα πράγματα που του είχαν απομείνει σαν ενθύμιο από την παλιά ζωή. Ήταν οι στιγμές που έβλεπε σκηνές από το παρελθόν του, στιγμές που δεν θυμόταν ότι τις είχε κρατήσει στο μυαλό του, αλλά παρόλα αυτά τις είχε εκεί και ξαναζούσε σκηνικά που είχε ζήσει. Του άρεσε, έστω και για λίγο, έστω και ας ήταν ψέμα. Ένα παγωτό μια ζεστή μέρα, μια βόλτα με τον κολλητό του, τα σκίτσα που ζωγράφιζε την ώρα των Αρχαίων και άλλα τέτοια ήταν ενθύμια από καιρούς που ήρθε τώρα να εκτιμήσει. Τώρα που έχουν πια χαθεί. Τότε άλλωστε δεν είναι που εκτιμάμε κάτι για τα καλά? Όταν το χάσουμε.
Εκεί λοιπόν που ξεκουραζόταν για τη διαδρομή αύριο, ένιωσε ένα ζευγάρι ζεστά χείλη να του δίνουν ένα φιλί στο μάγουλο. Ξύπνησε ξαφνιασμένος και απότομα και είδε τη Σελίνα μαζί με την Αυγή να στέκονται από πάνω του.
- Τι έγινε?
- Τίποτα…
- Τι έγινε ρε Αυγή?!
- Τίποτα, χαλάρωσε ρε παιδί μου!
- Και τι θέλετε τότε τέτοια ώρα?
- Να σου κάνουμε ένα δώρο
Και λέγοντας αυτά τα λόγια, η Σελίνα τον ξαναφίλησε αυτή τη φορά στο στόμα ανεβαίνοντας πάνω του. Κοίταξε την Αυγή και την είδε να χαμογελάει. Αλλά όχι με ένα απλό χαμόγελο. Είναι αυτό το πονηρό βλέμμα που σου ρίχνει μια γυναίκα όταν θέλει κάτι. Ακαριαία του ήρθαν στιγμές από τσόντες παλιές και φαντασιώσεις του, που κάπως έμοιαζαν με αυτό. “Μπα, κανά όνειρο θα ‘ναι” σκέφτηκε. Μόνο που δεν ήταν. Κατάλαβε που πήγαινε το πράμα και τις ρώτησε “Γιατί?”. “Έτσι” του απάντησε η Σελίνα, ενώ άρχισε να τρίβει αισθησιακά το χέρι της πάνω του. Και δεν ρώτησε κάτι άλλο.”Άσε μην το χαλάσουμε” σκέφτηκε και άρχισε και αυτός. Έβαλε το χέρι του μέσα από τη μπλούζα της Σελίνας και άρχισε να της τρίβει την πλάτη. Τότε πλησίασε δειλά δειλά και η Αυγή και του σήκωσε τη μπλούζα του, βγάζοντας μετά και ένα κοντομάνικο που φόραγε. Άρχισε να χαϊδεύει τους κοιλιακούς του και να του φιλάει το αυτί. Γύρισε από τη μεριά της Αυγής και έπιασε το στήθος της με όλη του τη παλάμη. Εκείνη έβγαλε την μπλούζα της και έμεινε με το σουτιέν. Και το ξεκούμπωσε και αυτό. Η Σελίνα του κατέβασε το παντελόνι και δίχως να χάσει στιγμή, έβγαλε το πέος του έξω και το έβαλε στο στόμα της. Άρχισε να του τον γλύφει στην αρχή μόνο πάνω πάνω, μετά άρχισε να κάνει κυκλάκια με τη γλώσσα της και μετά τον έβαζε όλο μέσα στο στόμα της. Εκείνος ένιωθε τη ζεστή γλώσσα της πάνω του και εισέπνεε από το στόμα του με ήχους ηδονής. Για μια στιγμή η Σελίνα σταμάτησε, τον κοίταξε στα μάτια ενώ τον έπαιζε με το χέρι της, του έριξε ένα πρόστυχο βλέμμα και μετά συνέχισε. Η Αυγή, με τα βυζιά της έξω, τα πλησίασε στο πρόσωπό του και εκείνος άρχισε να τα γλύφει μανιωδώς. Έγλυφε τη ρώγα της κυκλικά και κάθε τόσο της έκανε και μια ρουφηξιά μέσα, σαν να θέλει να ρουφήξει όλο το στήθος της. Παραήταν μεγάλο. Η Σελίνα σταμάτησε και σηκώθηκε όρθια. Του είχε γύρισε την πλάτη, και κατέβασε το παντελόνι της, κάνοντας μια κλήση προς τα πίσω, τουρλώνοντας τον κώλο της. Και έμεινε με το ροζ στριγκάκι της, ενώ ο πούτσος του ήταν πλέον στα χέρια της Αυγής. Ενώ αυτή του τον έπαιζε για να μην πέσει, η Σελίνα πήγε και έκατσε πάνω του, γυρισμένη πλάτη και σαν να έκανε καθισματάκια. Το μουνί της ήταν ακριβώς πάνω από τον πούτσο του. Εκείνος έκανε στην άκρη το στριγκάκι της και έτριβε με το κεφάλι του τα μουνόχειλά της. Φάνηκε ότι της άρεσε γιατί έπεσε υγρασία. Εκείνη έκανε να κάτσει και να τον βάλει μέσα της, αλλά αυτός την σήκωνε, βασανίζοντας την λίγο και απαγορεύοντας της να νιώσει την ηδονή ακόμα. “Τον θέλω” του είπε με μισή ανάσα και τότε αυτόν την κάθισε σιγά σιγά πάνω του, βάζοντας της τον μέσα αργά-αργά. Μέχρι που έφτασε όσο δεν πήγαινε άλλο, και σηκώθηκε ξανά. Και ξαναέκατσε. Και όλο και πιο γρήγορα. Και ενώ η Σελίνα την είχε καταβρεί, η Αυγή σηκώθηκε όρθια και πλησίασε το μουνάκι της μπροστά στο πρόσωπό του. Εκείνος χαμήλωσε λίγο και εκείνη ήρθε από πάνω του. Αρχικά της έβαλε ένα δάχτυλο μέσα και το έκανε μέσα-έξω γρήγορα. Μετά έβαλε δυο και και τα έκανε γύρω-γύρω μέσα της. Μετά άρχισε να την γλύφει και να κάνει το αλφάβητο. Αυτό ήξερε, αυτό έκανε. Μετά από λίγο, σταμάτησε με την Σελίνα και έβαλε την Αυγή να ξαπλώσει ανάσκελα, για να βλέπει τα βυζιά της όταν την γαμάει. Και η Σελίνα έγλυφε τα βυζιά της Αυγής, κοιτώντας συνέχεια και κατάματα όμως αυτόν. Και αυτό συνεχίστηκε για λίγο, μέχρι που είδε πως ήταν έτοιμος να τελείωσε και πήγε να τραβηχτεί αλλά η Αυγή τύλιξε τα πόδια της τριγύρω του και τον κράτησε μέσα της. Και εκεί τελείωσε. Μέσα της. “Ρε Αυγή..” της είπε και εκείνη χαμογέλασε με ένα αθώο βλέμμα. Μικρό το κακό, σιγά. Ούτε αν έχει καθυστέρηση δεν θα προλάβουμε να μάθουμε.
  Ενώ κοιμόταν, μια ακτίνα φωτός έπεσε στο μάτι του και τον ξύπνησε. Είχε ταξίδι σήμερα. Σηκώθηκε και ετοιμάστηκε και πήγε να βρει τον Μάρκο. Κοίταξε για μια τελευταία φορά τα γυμνά κορμιά της Σελίνας και της Αυγής και έφυγε.

Day 22

Η Σελίνα ερχόταν προς το μέρος του, αλλά εκείνος δεν είχε καμία όρεξη να της μιλήσει. Εκείνη τον πλησίασε και του έπιασε κουβέντα
- Έχουμε νερό?
- Ναι, το έχουν εκεί τα παιδιά.
- Ωραία, θα πάω να φέρω. Θες?
- Όχι.
- Σίγουρα?
- Δεν θέλω σου είπα?
- Έχεις κάτι?
- Τίποτα.
- Σίγουρα?
- Οχουυυ, τι θες ρε Σελίνα?
- Παιδάκι μου, τι σου έκανα?
- Τίποτα. Τράβα να πιεις νερό τώρα.
- Μπορείς να μου πεις τι σου συνέβη? Τόσο πολύ θύμωσες με αυτά που είπαμε?
Δεν της απάντησε. Άρχισε να περπατάει προς μια άλλη κατεύθυνση. Δεν ήξερε γιατί είχε νεύρα. Δεν του έκανε δα και κάτι τόσο τραγικό για να μην της μιλάει. Αναλογιζόταν μόνος του και προσπαθούσε να βρει τον λόγο που ήταν έτσι, αλλά δεν μπορούσε να καταλήξει κάπου. Μέχρι που συνειδητοποίησε ότι είχε άδικο, και γύρισε πίσω να της ζητήσει συγγνώμη.
- Σορρυ ρε. Δεν ξέρω τι με έπιασε.
- Έτσι στα καλά καθούμενα?
- Ε, ναι.
- Τι έγινε?
- Δεν ξέρω. Αύριο θα πάμε με τον Μάρκο να βρούμε κάτι πράματα για μια συσκευή που θέλει. Θέλω να ψάξω και εγώ για σφαίρες και μπαταρίες. Μας τελειώνουν.
- Σοβαρά μιλάς?
- Ναι.
- Και πόσο θα λείπεις?
- Δεν ξέρω. Μπορεί καμιά βδομάδα.
Τότε τα μάτια της γέμισαν δάκρυα, λέγοντας του “Τόσο πολύ?”. Ίσως μια εβδομάδα να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό διάστημα. Υπό άλλες συνθήκες μπορεί. Αλλά τώρα, με όλα όσα γίνονται και όταν ο κόσμος τελειώνει απο τη μια στιγμή στην άλλη, μια εβδομάδα είναι πολύ μεγάλο διάστημα. Κι αν δεν είναι, σίγουρα φαντάζει.
Προσπάθησε να την καθησυχάσει και να την ηρεμήσει λίγο. Βρήκε την αντίδρασή της υπερβολική αλλά δεν της το είπε. Να της έλεγε “ξεκόλλα, ούτε καν τα έχουμε…πως κάνεις έτσι?” αλλά δεν ήταν σωστό. Θα ακουγόταν πολύ άσχημα. Της είπε ότι θα πάει να ξεκουραστεί γιατί θα φύγει νωρίς αύριο, πριν βγει ο Ήλιος. Πήγε να κοιμηθεί, αλλά η Σελίνα του κράταγε μια έκπληξη…

Day 23

Καθώς η μέρα ξημέρωνε, δεν είχε κοιμηθεί κανένας τους. Αφού οι πρώτες ακτίνες του Ηλίου έφταναν σε αυτούς αποφάσισαν επιτέλους να κοιμηθούν. Ξύπνησαν μετά από αρκετές ώρες και στο πλάι της βρήκε το τετραδιάκι με τις ιστορίες. Διάβασε και αυτή την ιστορία με το αγόρι που εκμυστηρεύτηκε τον έρωτά του σε μια κοπέλα, αλλά εκείνη τον απέρριψε με ανελέητο τρόπο. Σε κάποια φάση την ρώτησε:
- Τι διαβάζεις εκεί?
- Αυτήν την ιστορία μωρέ…Καλά του τα ‘πε η τύπισσα!
- Καλά του τα ‘πε?
- Ναι, καλά του τα ‘χωσε!
- Συμφωνείς με αυτά που λέει δηλαδή?
- Έτσι είναι ρε συ. Εμείς οι γυναίκες θέλουμε έναν πραγματικό και αυθεντικό άντρα δίπλα μας. Όχι κάποιον που να φοβάται να μας πεί πως νιώθει και να βρίσκει το θάρρος μετά από πόσα χρόνια.
 - Σύνελθε ρε Σελίνα. Ο τυπάς, σε ό,τι συζήτηση είχε κάνει η έχει ακούσει με κοπέλα, έχει ακούσει να κράζουν τους δήθεν “άντρακλες” και μισούν τον τρόπο που τους φέρονται και λένε πως εύχονται να βρουν έναν καλό, γλυκό, έξυπνο, αστείο και κάποιον που να νοιάζεται για αυτές. Τι να καταλάβει το κοριτσάκι και το “ένστικτο” της να γονιμοποιηθεί από το πιο μεγαλοπρεπές αρσενικό που θα βρει μπροστά της? Το θεωρείς αυτό καλή ιδέα?  Εκτός αν θες να είσαι στα 20 σου παντρεμένη με παιδιά με αυτόν τον “άντρακλα” ή σε καλύτερη μοίρα, διαζευγμένη με 3 παιδιά. Και αντί να μιλάει λίγο με αυτόν τον γλυκό και ντροπαλό τυπά, τον κράζει και του λέει ότι είναι βαρετός και δεν έχει κανένα ενδιαφέρον στο να είναι μαζί του. Πόσο χαζή και βαρετή πρέπει να είσαι, όταν το μόνο που σε τραβάει σε έναν άλλον είναι ο αυθορμητισμός του και η συνεχής όρεξη που έχει για να τσακώνεται μαζί σου? Παραείναι νέα για να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει το πόσο σημαντικό είναι να έχεις έναν σύντροφο που να δένεστε αισθηματικά. Όλος αυτός ο μονόλογος που παρδαλάει στο τέλος είναι η άποψη μιας ανώριμης και εγωίστριας σκύλας!
- Γούστα είναι αυτά ρε συ! Μπορεί η άλλη να είναι μαζόχα και να της αρέσει αυτή η συμπεριφορά.
- Καλά εντάξει. Εγώ φεύγω.
Και ξεκίνησε να πάει να βρει τους άλλους, εμφανώς τσαντισμένος – όχι μονάχα από την Σελίνα, αλλά γενικά με τις απόψεις των γυναικών για το ποιος άντρας είναι κατάλληλος για αυτές. Αλλά ποιος ήταν αυτός για να καταλάβει τις γυναίκες?
Έφτασε στο μέρος τους και βρήκε τον Μάρκο
- Τι έγινε ρε ιδιοφυΐα?
- Έλα ρε, τι λέει?
- Καλά μωρέ…Τι μαστορεύεις εδώ?
- Θέλω να φτιάξω μια γεννήτρια ρε που θα παράγει ηλεκτρικό μέσα από ηλιακή ενέργεια. Θα έχει και μπαταρία για να μαζεύει ενέργεια την ημέρα και να δουλεύει και την νύχτα.
- Ωραίος ρε αλάνι, ωραίος. Είσαι μυαλό ρε μπαγάσα. Θα σου πάρει καιρό?
- Δεν είναι τίποτα δύσκολο, αλλά μου λείπουν κάποια πραγματάκια.
- Σαν τι?
- Μερικά καλώδια, μονωτικά υλικά και αν έβρισκα και ένα μεγαλύτερο πάνελ για να τραβάει περισσότερη ενέργεια θα ήταν ακόμη καλύτερα.
- Αυτά μπορεί να τα βρεις εκεί έξω?
- Ναι, αν ξέρεις που να ψάξεις.
- Ωραία, θες να πάμε αύριο να ψάξουμε? Πρέπει κάποια στιγμή να ψάξω και για σφαίρες γιατί αυτές τελειώνουν.
- Τέλεια! Και βαριόμουνα να πάω μόνος μου!
- Χαχα, καλά δεν ντρέπεσαι λίγο ρε? Τελειώνουμε σε λίγο και συ βαριέσαι να κάνεις πράγματα?
- Που λέει ο λόγος ρε!
- Ωραία Μάρκο, αύριο ξεκινάμε.
Μια φωνή ακούστηκε απο μακριά:
- Ρε μαλάκαααααα! Να πιούμε νερό τελικάαααα?
- Κοίταααα, μέχρι τώρα εγώ δεν έπαθα τίποτααααααα – άμα δεν έχετε πρόβλημα, πιείτεεεεεεε!
- OOOOKKKKKKKKK!
Άρα η ατζέντα για αύριο είχε εξόρμηση. Αυτό σκεφτόταν όταν είδε τη Σελίνα να πλησιάζει στο μέρος σιγά σιγά…

Day 24

Ήθελε να της κάνει μια έκπληξη μιας και σήμερα είναι τα γενέθλιά της. Ήθελε να της δώσει λίγο χαρά μετά από αυτό που έγινε με τον αδερφό της. Είχε ήδη πάρει το τηλεσκόπιο από τον τρελό και θα άναβε και κανα κεράκι, έτσι για να φτιάξει ατμόσφαιρα και καλά. Έβγαλε από την τσάντα του το τηλεσκόπιο και το έστησε στην ταράτσα του, έτσι ώστε να βλέπει τα αστέρια. Βέβαια, ήταν μέρα ακόμα οπότε δεν μπορούσε να κεντράρει κάπου. Αφού το έστησε, βρήκε και μερικά κεράκια που είχε και τα τοποθέτησε με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελούν έναν διάδρομο προς το τηλεσκόπιο. Θυμήθηκε όμως ότι δεν είχε αναπτήρα και κατέβηκε κάτω στους άλλους για να ζητήσει. Αφού έφτασε στο μέρος τους, βρήκε κάποιους ήδη εκεί.
 - Ρε, εσύ έβαλες το χαρτί πάνω στα νερά να μην πιούμε?
 - Ναι ρε. Δεν ξέρω αν έχει βάλει τίποτα ο τρελός να πούμε.
 - Ε και πως θα μάθουμε τώρα?
 - Ήπια κατά λάθος εγώ. Άμα δεν έχω πάθει κάτι μέχρι αύριο θα είναι εντάξει.
 - Ήπιες?
 - Ναι.
 - Καλά μαλάκας είσαι?
 - Ε, δεν τα ρωτάνε αυτά.
 - Τι να σου πω ρε μαλάκα, τι να σου πω.
 - Έλα ξεκουβάλα μας τώρα. Έχει αναπτήρα ή σπίρτα?
 - Έχω ναι. Τσίμπα.
Του πέταξε ένα πακέτο σπίρτα. Τον ευχαρίστησε και έκατσε λίγο να τα πούνε. Η ώρα πέρασε γρήγορα και είχε αρχίσει να νυχτώνει. Η Σελίνα εμφανίστηκε μετά από λίγο παρέα με την Αυγή. Την πλησίασε και αφού χαιρέτησε την Αυγή, ζήτησε από τη Σελίνα να τον ακολουθήσει. Έφτασαν πάνω στην ταράτσα και πριν ανοίξει την πόρτα, της ζήτησε να περιμένει για 2 λεπτάκια. Άναψε γρήγορα γρήγορα τα κεράκια με τα σπίρτα που είχε και κέντραρε το τηλεσκόπιο να βλέπει μερικά αστέρια. Βγήκε πάλι έξω και της άνοιξε την πόρτα. Όταν η Σελίνα είδε τα κεράκια χαμογέλασε και χάρηκε ιδιαίτερα. “Δεν πας καλά” του είπε ενώ τον αγκάλιασε και τον φίλησε. “Σου είπα ότι θα το πάρουμε το τηλεσκόπιο” της είπε και προχώρησαν μαζί προς αυτό για να κοιτάξουν τον ουρανό. “Να ξέρεις, αυτό θα στο ξεπληρώσω, και με το παραπάνω…”. Και το υπόλοιπο βράδυ κύλησε ομαλά, με αγκαλίτσες, κρασάκι, παρατήρηση τυχαίων αστρικών σωμάτων και αστερισμών και άλλα πράματα που δεν κάνει να τα πούμε (ακόμα…).

Day 25

Ένα σύρμα διαπέρασε το δέρμα του και καρφώθηκε στο χέρι του, καθώς έψαχνε κάτι μέσα σε ένα κουτί με παλιοσίδερα. Άρχισε να ρίχνει βλαστήμιες για το σύρμα που βρέθηκε στο δρόμο του. Είχε επιστρέψει εκεί που ήταν ο τρελός. Ήθελε, εκτός από το να πάρει το τηλεσκόπιο, να κοιτάξει και για άλλα πράματα, μήπως και ο τρελός είχε κάτι χρήσιμο. Δεν βρήκε κάτι άλλο εκτός από ένα τετράδιο και αποφάσισε να φύγει, μιας και η δυσοσμία ήταν έντονη. Έβαλε στην τσάντα του το τηλεσκόπιο μαζί με το τετράδιο και άρχισε να περπατάει προς τα μέρη του. Καθώς περπατούσε, σκεφτόταν μια εκδρομή που είχε πάει. Ήταν μια μεγάλη ομάδα και δεν ήξερε κανέναν. Απλά του άρεσε το μέρος και είχε ρωτήσει σε ένα τουριστικό γραφείο. Αυτοί τον έστειλαν με ένα γκρουπ. Μέσα στο γκρουπ ήταν πολλά και διάφορα άτομα. Οι κλασσικές γιαγιάδες που θέλουν να δουν όσα μέρη προλάβουν ακόμα, οι κλασσικοί νέοι που ταξιδεύουν σε τσούρμα και θέλουν να δουν όλον τον κόσμο, οι κλασσικές οικογένειες με τη μαμά να προσέχει τα παιδιά και ο πατέρας να μιλάει διαρκώς στο κινητό. Ειδικά ένας τυπάς του είχε σπάσει τα νεύρα με το κινητό του, που χτύπαγε κάθΈνα σύρμα διαπέρασε το δέρμα του και καρφώθηκε στο χέρι του. Άρχισε να ρίχνει βλαστήμιες για το σύρμα που βρέθηκε στο δρόμο του. Είχε επιστρέψει εκεί που ήταν ο τρελός. Ήθελε, εκτός από το να πάρει το τηλεσκόπιο, να κοιτάξει και για άλλα πράματα, μήπως και ο τρελός είχε κάτι χρήσιμο. Δεν βρήκε κάτι άλλο εκτός από ένα τετράδιο και αποφάσισε να φύγει, μιας και η δυσοσμία ήταν έντονη. Έβαλε στην τσάντα του το τηλεσκόπιο μαζί με το τετράδιο και άρχισε να περπατάει προς τα μέρη του. Καθώς περπατούσε, σκεφτόταν μια εκδρομή που είχε πάει. Ήταν μια μεγάλη ομάδα και δεν ήξερε κανέναν. Απλά του άρεσε το μέρος και είχε ρωτήσει σε ένα τουριστικό γραφείο. Αυτοί τον έστειλαν με ένα γκρουπ. Μέσα στο γκρουπ ήταν πολλά και διάφορα άτομα. Οι κλασσικές γιαγιάδες που θέλουν να δουν όσα μέρη προλάβουν ακόμα, οι κλασσικοί νέοι που ταξιδεύουν σε τσούρμα και θέλουν να δουν όλον τον κόσμο, οι κλασσικές οικογένειες με τη μαμά να προσέχει τα παιδιά και ο πατέρας να μιλάει διαρκώς στο κινητό. Ειδικά ένας τυπάς του είχε σπάσει τα νεύρα με το κινητό του, που χτύπαγε κάθε 5 λεπτά. Και βεβαίως, ήταν και η γκομενίτσα που του άρεσε. Ήθελε να της μιλήσει, αλλά ποτέ δεν βρήκε το θάρρος. Πάντα έλεγε στον εαυτό του μια δικαιολογία και δεν έκανε την κίνηση. Και ποτέ δεν την έκανε, Σκεφτόταν όμως πόσο διαφορετικά θα ήταν αν την έβλεπε σήμερα ή εάν είχε κάνει τότε την κίνηση του και αυτή ήταν θετική. Πολλά δεν θα ίσχυαν σήμερα. Πολλά θα ήταν διαφορετικά. Όλος ο συνειρμός αυτός του ήρθε όταν είδε στα σύννεφα ένα σχήμα ανθρώπου που της έμοιαζε. Περπατούσε αναπολώντας το χαμόγελό της και ενώ ο ήχος του κινητού του τύπου κουδούνιζε ακόμα στα αυτιά του.
Έφτασε στο μέρος τους και αμέσως πήρε λίγο οινόπνευμα που είχαν και το έριξε πάνω στην πληγή του. Τον έτσουξε πολύ, αλλά το προτιμούσε από το να μολυνθεί και να γίνει χειρότερα. Έκατσε και έβαλε να πιει λίγο νερό από τα μπιτόνια που είχε πάρει. Αφού ήταν στο δεύτερο ή στο τρίτο ποτήρι, του πέρασε η σκέψη από το μυαλό ότι ο τρελός μπορεί να είχε ρίξει κάτι μέσα στο νερό. Σταμάτησε αμέσως να πίνει και κοίταξε τριγύρω του, αλλά δεν ήταν κανείς. Το μυαλό του πήγε στο κακό, αλλά η επόμενη σκέψη που πέρασε το μυαλό του ήταν μια σκηνή από το Mortal Combat όπου και οι δυο παίκτες ρίχνουν μπουνιά και χτυπιούνται ταυτόχρονα, πετώντας και οι δυο σε αντίθετες κατευθύνσεις. Γιατί ένιωσε ότι σκότωσε τον τρελό και ο τρελός σκότωσε αυτόν με το δηλητηριασμένο νερό. “Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει” σκέφτηκε και δεν έκατσε να το σκεφτεί άλλο. Απλά έγραψε σε ένα χαρτί “ΜΗΝ ΠΙΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ ΝΕΡΟ – ΠΕΡΙΜΕΝΤΕ 2-3 ΜΕΡΕΣ ΑΚΟΜΑ” για να σώσει τουλάχιστον τους άλλους.
 Ανέβηκε στην ταράτσα του και άρχισε να διαβάζει το τετράδιο. Μέσα είχε διάφορες ιστοριούλες και άρχισε να διαβάζει μια. Είχε τίτλο “Μια όχι και τόσο κλασσική ιστορία” και ήταν ένας διάλογος μεταξύ ενός αγοριού και ενός κοριτσιού.
- Γεια σου Χριστίνα!
- Γεια σου  Θωμά. Τι κάνεις?
- Καλά είμαι. Ήθελα να σε ρωτήσω εάν ήθελες να πάμε το Σάββατο να δούμε μια ταινία.
- Αχ, δεν μπορώ να βγω το Σάββατο. Έχω κανονίσει με το αγόρι μου.
- Το..αγόρι σου?
- Ναι, θυμάσαι τον Βασίλη από το σχολείο? Αρχίσαμε να βγαίνουμε εδώ και μερικές μέρες. Είναι πολύ αστείος και περνάμε καλά μαζί.
- Και πως βρεθήκατε μετά από τόσο καιρό?
- Είχα αποφασίσει να πάω μια βόλτα στο πάρκο γιατί δεν ένιωθα καλά. Με είχαν πιάσει τα δικά μου και ήθελα λίγο να ξεσκάσω. Έτσι πήρα το ποδήλατό μου και ενώ έκανα τη βόλτα μου, σκεπτόμενη πολλά και διάφορα, τον είδα να κάθεται σε ένα παγκάκι μόνος του. Ε, και αφού και εγώ δεν ήμουν στα καλύτερά μου πήγα να του μιλήσω. Και κάπως έτσι έγινε.
- Δεν ήσουν καλά δηλαδή?
- Όχι ιδιαίτερα.
- Μπορούσες να μιλήσεις και σε μένα ξέρεις. Είμαι πάντα εδώ για να σε ακούσω.
- Το ξέρω και πραγματικά το εκτιμώ αυτό. Σημαίνει πολλά για μένα.
- Αλήθεια λες?
- Ναι, η παρέα σου είναι πολύ σημαντική για μένα και θέλω να είμαστε φίλοι για πολύ καιρό.
- Χριστίνα, θέλω να σου πω κάτι εδώ και πολύ καιρό. Περίμενα χρόνια την κατάλληλη στιγμή αλλά δεν θα περιμένω άλλο. Σε αγαπώ. Κάθομαι ξύπνιος τα βράδια κοιτάζοντας τα αστέρια και εύχομαι να ήμασταν μαζί αγκαλιά και να κοιτάγαμε τον ουρανό μαζί. Σε νοιάζομαι πολύ και δεν θέλω να περνάς τίποτα άσχημο στη ζωή σου. Θέλω να σε κρατάω σφιχτά στην αγκαλιά μου όταν δεν είσαι καλά και να ξεχνάς όλες τις άσχημες σκέψεις που έχεις. Θέλω να είμαι συνέχεια μαζί σου γιατί νιώθω ότι δίπλα σου όλα είναι σωστά. Νιώθω ότι όλα είναι ιδανικά και τέλεια. Πάντα ήμουν εδώ για εσένα αλλά μου φαίνεται ότι ποτέ δεν με είδες πραγματικά δίπλα σου. Πάντα προτιμούσες να τα φτιάχνεις με χαζούς και ανάξιους για σένα που ποτέ δεν σε εκτιμούσαν και πάντα σε πλήγωναν. Και παρόλα τα λάθη σου, επέστρεφες πάλι στο ίδιο μοτίβο, απλά κάθε φορά ήταν και διαφορετικός τύπος. Ήμουν και είμαι συνεχώς μπροστά σου και θα ήθελα να μου δώσεις μια ευκαιρία για να σου αποδείξω πόσο σε αγαπώ και πόσο θέλω να σε κάνω χαρούμενη.
- Ναι. Έχεις δίκιο. Ήσουν πάντα εκεί για μένα. Μπροστά από τον υπολογιστή σου, έτοιμος με μια εικονική αγκαλιά ή ένα εικονικό χαμόγελο και πάντα με τα ανορθόγραφα greeklish σου. Κάθεσαι, βλέπεις και περιμένεις να βρίσκω αυτούς τους βλάκες για ταίρι μου και να προσμένεις να γυρίσω και να σου πω “Θωμά, εσύ είσαι τελικά αυτός που θέλω και αυτός που έπρεπε να έχω ερωτευτεί εδώ και τόσο καιρό”. Και μετά να κρατάω το χέρι σου και να πηγαίνουμε μαζί σε παραλίες, σε ταινίες και να κοιμόμαστε μαζί στο ίδιο κρεββάτι. Είσαι όμως πολύ βαρετός, και είσαι βαρετός γιατί όταν όλοι αυτοί οι “βλάκες” έβγαιναν έξω, έκαναν λάθη και γενικά ζούσαν τη ζωή τους, εσύ ήσουν στο δωμάτιό σου, λιώνοντας σε χαζά RPG παιχνίδια, προσποιούμενος ότι ξέρεις πολλά για διάφορες θρησκείες και τις διαφορές που τις χαρακτηρίζουν ή για πολιτικά ζητήματα, προσπαθώντας έτσι να φανείς πιο έξυπνος. Έγραφες μελαγχολικά ποιηματάκια  για τον πληγωμένο σου εαυτό εξιστορώντας τον πόνο σου σε ένα κομμάτι χαρτί και όλα αυτά προσπαθώντας να πείσεις τον εαυτό σου ότι η γνώση είναι πιο σημαντική από την εμπειρία. Λυπάμαι, Θωμά, αλλά δεν είναι. Και ο μόνος λόγος που θα έβγαινα με κάποιον που ξέρει τόσα πολλά για αρχαίες διαμάχες που δεν έχουν καμία σημασία πλέον είναι εάν αυτός ο κάποιος ήταν να είχε αυτοπεποίθηση και να με κάνει χαρούμενη η παρέα του ή να είναι πολύ καλός στο κρεββάτι, πράγματα που είμαι σίγουρη ότι δεν ξέρεις να κάνεις. Αυτοί οι “βλάκες” ξέρουν πως εμείς τα κορίτσια χρειαζόμαστε ένταση, κάτι διαφορετικό, αγκαλιές, διαφωνίες και όχι να είμαστε μαζί με κάποιον παθητικά δειλό που να μας λέει κάθε φορά ότι έχουμε δίκιο και να μην μπορεί να έρθει σε αντίθεση μαζί μας γιατί δεν μπορεί να μας πάει κόντρα λόγω της ανήκουστης αγάπης που έχει για εμάς, τσαλακώνοντας έτσι την παρουσία μας. Μου αρέσει όταν τσακώνομαι με τα αγόρια μου. Μου δείχνει ότι δεν φοβούνται να ορθώσουν το ανάστημά τους και να μου πουν τις πραγματικές απόψεις τους για μένα, αντίθετα με κάποιον που μου λέει ότι είμαι γλυκούλα και ότι έχω μοναδικό χαρακτήρα όταν στην πραγματικότητα πιστεύει ότι είμαι υστερική και όχι έξυπνη αρκετά για να καταλάβω τις πραγματικές προθέσεις που έχει για μένα, που ασφαλώς και είναι το σεξ. Αντί αυτού, συμμετέχει σε συζητήσεις που με ενδιαφέρουν και μου δείχνει πως νοιάζεται για μένα, προσπαθώντας έτσι να διατηρήσει αυτήν την ψευδή εικόνα του ανθρώπου που είναι ευαίσθητος. Τα κορίτσια θέλουν να είναι με βλάκες γιατί είναι κτήνη και απολίτιστοι και πολλές φόρες αυτό  σημαίνει ότι είναι αυθόρμητοι, γεμάτοι ενέργεια και δυνατοί, σε αντίθεση με κοκαλιάρικα χλωμά αγοράκια που είναι διανοούμενοι και γράφουν ποιηματάκια για να εκφράσουν τη λύπη τους αντί να κάνουν κάτι στη ζωή τους που να έχει σημασία. Να ξέρεις ότι η απόρριψη – ή έλλειψη – του αρσενικού σου ένστικτου θα έχει αντίκτυπο στον πληθυσμό της Γης  καθώς όλο και πιο πολλοί θα προσπαθούν να γίνουν διανοούμενοι και να αποκτούν όλο και περισσότερες γνώσεις αντί να ακολουθούν τα πρωτόγονα ένστικτά τους με το να γίνουν άντρες, να γονιμοποιούν γυναίκες και έτσι να διαιωνίζουν το ανθρώπινο είδος. Συγγνώμη εάν θεωρώ το ανθρώπινο είδος πιο σημαντικό από τον πόθο σου για μια γλυκιά και νεαρή κοπέλα, αλλά τα λόγια σου και η όλη σου συμπεριφορά μου λένε ότι προσπαθείς να φανείς συνεσταλμένος, ντροπαλός και παρεξηγημένος όταν στη πραγματικότητα αρνείσαι από μόνος σου να ελέγξεις τη ζωή σου και αμέσως να κλαίγεσαι και να μελαγχολείς όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά για σένα. Αυτό με κάνει να πιστεύω ότι είσαι ένας μίζερος, δειλός και εγωιστής ανθρωπάκος!
“Εγώ θα την είχα ταράξει στον πούτσο” σκέφτηκε και έκλεισε το τετράδιο.

Day 26

Ξύπνησε με τη Σελίνα στην αγκαλιά του και τα μαλλιά της στο στόμα του. Του φάνηκε χαριτωμένο και αφού την άφησε να κοιμηθεί λίγο ακόμα, την ξύπνησε για να φύγουν. Αφού σηκώθηκαν και ντύθηκαν, εκείνος πήγε παραπέρα για να βρει ένα μέρος να κατουρήσει. Αφού βρήκε ένα μέρος, εκείνη του φώναξε να πάει να δει κάτι. Όταν τελείωσε τη δουλειά του, πήγε να τη βρει. Είχε βρει ένα τηλεσκόπιο. Φαινόταν να είναι επαγγελματικό ή τουλάχιστον πολύ εξελιγμένο.
- Καλό ε?
- Γαμάτο είναι…αλλά τι να το κάνουμε?
- Να βλέπουμε τα αστέρια στην ταράτσα σου! Τι λες?
- Εντάξει, αλλά δεν θα το πάρουμε τώρα. Κάποια άλλη στιγμή.
- Καλά, ντάξει…
- Έλα ρε ξεκόλλα, θα το πάρουμε είπαμε.
- …
- Μην κάνεις σαν 5χρονο ρε πούστη μου, έλεος.
Εκείνη του γέλασε με μια γλυκιά γκριμάτσα και πήδηξε στην αγκαλιά του. Αφού την κράτησε για λίγο, την άφησε και της είπε ότι πρέπει να πάνε τα μπιτόνια με το νερό στους άλλους. Εκείνη, τότε κατάλαβε γιατί δεν μπορούσαν να πάρουν το τηλεσκόπιο – είχαν τόσα μπιτόνια να κουβαλήσουν και φάνηκε να τον κοιτάει με μεγαλύτερο θαυμασμό. Της άρεσε πολύ που πάντα τα σκεφτόταν όλα. Αφού κουβαλούσαν τα δοχεία, και κινούνταν με πολύ αργούς ρυθμούς, βρήκαν στο δρόμο τον Μάρκο. Του φώναξε:
- Που ‘σαι ρε ιδιοφυΐα?
- Ωχ, τι κάνετε εδώ ρε?
- Μεγάλη ιστορία – βάλε ένα χεράκι με τα μπιτόνια ρε.
- ΟΚ – τι έγινε όμως?
- Ε, μας τα πήρε ένας τρελάρας…Σκότωσε και τον αδερφό της.
- Μαλακία, συλλυπητήρια Σελίνα.
- Ευχαριστώ Μάρκο.
- Πάτε πίσω τώρα?
- Ναι. Εσύ τι έγινε? Πώς πήγε ο συλλογισμός?
- Καλά πήγε, αλλά τι να τα κάνεις τώρα αυτά. Για την πλάκα τα κάνω αυτά τώρα.
- Δηλαδή?
- Άσε, θα τα πούμε όταν φτάσουμε.
Και έτσι ακολούθησε μια διαδρομή μέχρι το μέρος τους. Έφτασαν και βρήκαν τους άλλους. Η Σελίνα πήγε κατευθείαν στις φίλες της και εκείνος έκατσε στον κύκλο γύρω από τη φωτιά. Αφού ο Μάρκος χαιρέτησε όλους τους άλλους που είχαν να τον δουν καιρό, πήγε και έκατσε κοντά του. Τα μάτια του Μάρκου κοίταζαν στο κέντρο της φωτιάς με το πρόσωπό του να έχει πάρει ένα πορτοκαλί χρώμα και τα μάτια του σαν να έχουν χάσει το ασπράδι τους.
- Σου φαίνεται καμιά φορά ότι όλα αυτά πάνε τζάμπα?
- Τι εννοείς?
- Ρε παιδάκι μου, ότι όλα αυτά που κάνουμε δεν έχουν νόημα καθόλου.
- Συνέχεια ρε…(ήπιε μια γουλιά από την μπύρα του) αλλά αυτό δεν έχει να λέει.
- Ε πώς δεν έχει να λέει? Όλα πάνε χαμένα – δεν μένει τίποτα πίσω που να θυμίζει τι έχουμε κάνει?
- Είσαι μικρός ρε Μάρκο. Και δυστυχώς δεν θα μεγαλώσεις πολύ ακόμα. Τα μυαλά σαν τα δικά σου είναι σε καλύτερη μοίρα από μας. Εμείς βλέπουμε ό,τι βλέπουμε. Εσείς βλέπετε πέρα από αυτό. Εσύ έφτιαξες τη θεωρία σου, έγινε χαμός με όλους τους επιστήμονες του κόσμου που τους τρέλανες με αυτό που σκέφτηκες και ανακάλυψες ακόμα ένα μικρό κομμάτι στο τεράστιο αυτό παζλ που λέγεται Άγνωστο. Ίσως να μην μάθει κανείς τι έκανες, αλλά το ξέρεις εσύ ρε φίλε και αυτό αρκεί.
- Και ποιο το νόημα ρε συ? Κατάφερα να ανακαλύψω κάτι και οι μελέτες τόσων χρόνων πάνε χαμένες.
- Δεν έστειλαν τη θεωρία σου μαζί με άλλες στο διάστημα?
- Ναι, μάζεψαν τις μεγαλύτερες θεωρίες πάνω στη θεωρητική φυσική, αστρονομία, αστροφυσική και όλα τα σχετικά και τα έστειλαν με μια κάψουλα στο σύμπαν. Και?
- Είναι σημαντικό αυτό ρε φίλε. Αυτή η κάψουλα που έστειλαν θα αποτελεί σε λίγο καιρό τη μόνη απόδειξη ότι ήμασταν εδώ και ότι υπήρξαμε. Θα περιπλανιέται στο ατέλειωτο σύμπαν  και θα περιέχει όλους τους καρπούς της ύπαρξής μας στον πλανήτη αυτόν. Και ίσως κάποιοι βρουν έτοιμη δουλειά χάρης εμάς και αναπτύξουν τις επιστήμες τους και να μας ευγνωμονούν.
- Ναι, και μετά να φτιάξουν χρονομηχανές και να γυρίσουν τον χρόνο πίσω για να μας σώσουν, ε?
- Δεν θα με χάλαγε σαν ιδέα (είπε χαμογελώντας), αν και ήδη έχω συνηθίσει τον κόσμο έτσι όπως είναι τώρα. Το να ξαναζήσω πάλι με την δομή που επικρατούσε παλιότερα μου φαίνεται περίεργο.
- Ενώ το να έρθουν και να μας σώσουν εξωγήινοι δεν είναι ε?
- Έχουμε δει και πιο περίεργα σαν είδος πάντως.
- Εσείς. Γιατί εγώ δεν έχω δει τίποτα. Είμαι 17 και από τα 12 μου ασχολούμαι με τη θεωρία μου. Είχα πολύ λίγο χρόνο για φίλους και καθόλου χρόνο για άλλα πράματα. Νιώθω ρε συ ότι δεν έχω ζήσει καθόλου και ότι μετανιώνω που δεν έζησα σαν κανονικό παιδί, αλλά ήθελα μεγαλεία στον επιστημονικό μου βίο. Που να ήξερα ότι θα κρατήσει τόσο λίγο?
- Μην μετανιώνεις. Δεν ήξερες ότι θα καταλήξει έτσι. Κανείς δεν το ξερε. Το σωστό έκανες τότε και αυτό έχει σημασία. Δες το σαν ένα χέρι πόκερ ρε. Κάθε φύλο που πέφτει κάτω προσπαθείς να παίξεις όσο καλύτερα μπορείς. Που να ξέρεις ότι θα του κάτσει του άλλου του μαλάκα χρώμα στο ρίβερ? Έπρεπε να παίξεις όσο είχες καλύτερο χέρι και όταν καταλάβεις ότι σε έχει, τότε πάσο. Γιατί αυτή είναι η καλύτερη κίνηση με βάση τα νέα δεδομένα που υπάρχουν στο τραπέζι.
- Ίσως έχεις δίκιο. Τα λες ωραία ρε πούστη. Αλλά και πάλι δεν μπορώ να μην τα βλέπω λίγο μάταια τα πράγματα.
- Λογικό ρε μαλάκα να τα βλέπεις μάταια. Παράλογο θα ήταν να ήσουν μες την τρελή χαρά που ο κόσμος τελειώνει.
- Στα λόγια μου έρχεσαι.
- Άσε τα λόγια μικρέ και πιάσε τα έργα. Ή καλύτερα πιάσε το ουίσκι και πήγαινε να μεθύσεις την Αυγή ή τη Σελίνα και να ξεχαστείς λίγο από όλα αυτά. Άντε
Του έκλεισε το μάτι καθώς του είπε όλα αυτά και ο Μάρκος, αφού πήρε το μπουκάλι με το ουίσκι, πήγε προς το μέρος των κοριτσιών με αυτήν τη μελαγχολία που τον χαρακτήριζε. Τη μελαγχολία ενός μικρού παιδιού που συνειδητοποιεί ότι δεν θα πραγματοποιήσει ποτέ τα όνειρά του αλλά παρόλα αυτά δεν έχει να κατηγορήσει κάποιον, αφού δεν του φταίει κάνεις. Σε ποια δεν αρέσει αυτή η μελαγχολία?

Day 27

Βρισκόταν σε ένα μέρος γνώριμο. Έμοιαζε με κήπο σε μια ηλιόλουστη Κυριακή. Άκουγε φωνές γύρω του αλλά δεν μπορούσε να διακρίνει. Έβλεπε τη φωτιά και τις μπριζόλες να ψήνονται στα κάρβουνα. Ένιωσε όμως μέσα στην οπτασία αυτή ένα απότομο σκούντημα, κάτι να τον ταρακουνάει και να τον βγάζει από την ηρεμία μέσα στην οποία βρισκόταν.
- Ξύπνα ρε σου λέω..ΞΥΠΝΑ!
Ξύπνησε και είδε την Σελίνα πάνω του, λαχανιασμένη και να προσπαθεί να του πει κάτι.
- Τον βρήκα….ΤΡΕΧΑ!
Σηκώθηκε και άρχισε να τρέχει μαζί της, χωρίς βέβαια να έχει καταλάβει τι εννοούσε. Μετά απο λίγο, αφού ξύπνησε για τα καλά, κατάλαβε ότι η Σελίνα είχε βρει τον τρελό που σκότωσε τον αδερφό της. Έτρεχε αυτή μπροστά και αυτός ακολουθούσε. Περνούσαν μέσα από στενά που δεν του φαίνονταν γνώριμα, αλλά είχε καταλάβει που βρίσκονταν περίπου. Μετά από αρκετή ώρα, σταμάτησαν να τρέχουν και στάθηκαν μπροστά από μια αποθήκη.
- Εδώ είναι ?
- Ναι, εδώ τον είδα.
- Και τι έκανες εδώ, μπορείς να μου πεις?
- Τυχαία τον είδα αλλού, κοντά στο πάρκο, και τον ακολούθησα.
- Ωραία, τώρα περίμενε εδώ και εγώ πάω μέσα να ρίξω μια ματιά.
- Μην αργήσεις.
- Δεν αργώ
Μπήκε, λοιπόν, από μια πόρτα μέσα και άρχισε να κοιτάει τριγύρω για τον τρελό. Ο χώρος ήταν σκοτεινός με παράξενα διαμορφωμένους διαδρόμους που δεν σε άφηναν να καταλάβεις τι είδους χώρος ήταν αυτός. Άκουγε όμως ένα βούισμα καθώς προχωρούσε και ήθελε να δει από που προέρχεται. Πλησίαζε ολοένα και περισσότερο, μέχρι που ο χώρος άρχισε να γίνεται πιο φωτεινός και ξαφνικά τον είδε μπροστά του. Εκείνος δεν τον κατάλαβε, αλλά ήταν απασχολημένος με κάτι. Έμοιαζε σαν να ήθελε να φτιάξει ένα ψυγείο. Τον άκουσε όμως όταν πήγε να πλησιάσει και γύρισε αμέσως. “Ποιος είσαι εσύ” ρώτησε με θυμό ο τρελός. “Ένας φίλος” απάντησε διστακτικά και μην ξέροντας τι άλλο να πει. Ο τρελός ηρέμησε λίγο και συνέχισε τη δουλειά του, αγνοώντας τον. Αυτός πλησίασε λίγο περισσότερο και είδε σε μια γωνία τα μπιτόνια με το νερό που είχε κλέψει από τον αδερφό της Σελίνας. Τον ρώτησε λοιπόν:
- Αυτά τα μπιτόνια που τα βρήκες?
- Έπρεπε…τα χρειαζόμουν
- Τι χρειαζόσουν?
- Πάγο….πρέπει…πάγο
- Ήθελες πάγο?
- Ναι, πάγο..
- Να τον κάνεις τι?
- Να ταξιδέψω…
- Σκότωσες τον φίλο μου όμως…
Τότε εκείνος σταμάτησε να κάνει ό,τι έκανε. Κοίταξε κάτω και είπε με βαριά φωνή
- Δεν το ήθελα αυτό, αλήθεια. Χρειαζόμουν το νερό. Θα νομίζεις ότι είμαι κανένας τρελός, και δεν θα έχεις άδικο. Αυτό που έκανα δεν είναι πράξη λογικού ανθρώπου. Έπρεπε όμως να γίνει, αλλιώς ο φίλος σου δεν θα μου το έδινε. Κρίνεται η ζωή μου εδώ πέρα.
- Ποια ζωή φίλε μου? Όλοι την ίδια μοίρα έχουμε. Δεν μας μένει και πολύς χρόνος εδώ πέρα.
- Κάνεις λάθος. Υπάρχει τρόπος. Μπορούμε να σωθούμε. Χρειαζόμαστε πάγο!
- ΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΓΟ ? ΣΚΟΤΩΣΕΣ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΠΑΓΟ?
- Ανόητοι, δεν έχετε καταλάβει τίποτα. Δεν ξέρετε τίποτα. Δεν έχετε ιδέα για το τι γίνεται στον πλανήτη αυτόν. Νομίζεις ότι είμαστε οι μόνοι? Είμαστε οι μόνοι που θα συναντήσουν μια τέτοια καταστροφή? Νομίζεις ότι στα δισεκατομμύρια χρόνια που υπάρχει αυτός ο πλανήτης, εμείς ήμαστε οι μόνοι που αναπτύχθηκαν τόσο? 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια και είμαστε ο μόνος πολιτισμός που υπήρχε? Πριν από χιλιάδες χρόνια οι Μάγιας έφτιαξαν ημερολόγια που μετρούσαν μέχρι τώρα. Πώς κατάφεραν να κάνουν τόσο ακριβή πρόβλεψη? Μόνοι τους? Υπάρχουν και άλλοι που έχουν περάσει από εδώ. Και θα ξαναπεράσουν, και θα πάρουν μαζί τους όσους επιζήσουν. Και εγώ θα επιζήσω μέσα στον πάγο. Θα με βρουν στον πάγο και θα ξυπνήσω στο μέλλον μαζί με τους άλλους! Σκέψου, αυτά που έχουν γίνει εδ-
Ένας πυροβολισμός ακούστηκε.
- Αρχίδια θα ξυπνήσεις μαλάκα…
Πήγε να πάρει τα μπιτόνια με το νερό και είδε ότι εκεί γύρω είχε και άλλα πράγματα. Τα πιο πολλά ήταν καλώδια και εξαρτήματα μηχανής. Μέσα σε όλα αυτά βρήκε και ένα τηλεσκόπιο, το ποίο και πήρε μαζί του. Μετά από λίγο μπήκε και η Σελίνα μέσα και τον βρήκε κοιτάζει τριγύρω, μήπως βρει κάτι χρήσιμο. Είδε το πτώμα και μετά κοίταξε αυτόν με μια ανακούφιση. Του χαμογέλασε και τον πλησίασε με τρόπο. Ήρθε κοντά του και έφερε το πρόσωπό της δίπλα στο δικό του. Τα χείλη τους ήταν κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής. Εκείνος πέρασε το χέρι του γύρω από τη μέση της και την έπιασε σφιχτά. Φιλήθηκαν και ύστερα έκαναν και πιο πολλά.

Day 28

Καθόταν στο αγαπημένο του μέρος, εκεί ψηλά στον ουρανοξύστη, και διάβαζε…
«Κάθε μέρα μπορείς να γίνεσαι καλύτερος. Μπορείς να κάνεις τα πάντα. Ο κόσμος είναι μπροστά σου και σε περιμένει να τον κατακτήσεις. Άνοιξε την πόρτα σου και ξεκίνα το υπόλοιπο της ζωής σου με ένα μεγάλο χαμόγελο γεμάτο αυτοπεποίθηση. Έχεις μέσα σου την δύναμη να κάνεις τα πάντα. Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει. Ο κόσμος είναι μπροστά σου και σε περιμένει να τον κατακτήσεις.»
“Α και να ‘ξερες…”, είπε… Του φάνηκε αστείο ένα βιβλίο που υποτίθεται ότι σε μαθαίνει πως να κατακτήσεις τον κόσμο, όταν ο κόσμος αυτός τελικά δεν θα περιμένει κανέναν. “Μαλακίες..” μουρμούρισε και πέταξε το βιβλίο από την ταράτσα. Περίμενε λίγο αλλά τελικά δεν άκουσε θόρυβο. Άνοιξε το καπάκι από ένα μπουκάλι ουίσκι και ήπιε δυο γουλιές. Είχε ήδη αδειάσει το μισό αλλά συνέχιζε. Παρατηρούσε το μπουκάλι με περιέργεια, καθώς το κοίταζε με φόντο τον πορτοκαλί ήλιο, κάνοντας έτσι το ποτό να παίρνει ένα πιο ανοιχτό χρώμα, όπως ένα σίδερο που καυτηριάστηκε. Σκεφτόταν πως όταν φτιάχτηκε αυτό το μπουκάλι, όλα ήταν τόσο διαφορετικά. Και τώρα έχουν γίνει τόσα πολλά. Σαν να βλέπεις τα ήρεμα νερά μιας λίμνης και πάνω στην επιφάνειά της την αντανάκλαση του ουρανού, αλλά ξαφνικά ένα μαλακιστήρι να πετάει μια πέτρα και να χαλάει την ψευδαίσθηση. Όλη η ψευδαίσθηση χαλάει. Το μυαλό του είχε κολλήσει σε εκείνη την εικόνα μέχρι που ο ήλιος εξαφανίστηκε.
    Δεν είχε όρεξη για βόλτα σήμερα. Ήθελε να κάτσει επάνω. Μπορούσε να δει τα αστέρια πιο καθαρά. Ξάπλωσε κάτω και κοίταζε τον ουρανό. Αυτό το σκούρο-μπλέ άπειρο με αστρικά στολίδια-λάμψεις.
“Είναι τόσα πολλά εκεί έξω. Τόσα πολλά. Ποιος τα έχει φτιάξει όλα αυτά? Πώς δημιουργήθηκαν τόσα πολλά αστέρια? Και πόσοι άλλοι πλανήτες υπάρχουν εκεί έξω, που δεν φαίνονται…Τι υπάρχει εκεί έξω…Μυστήριο, ρε γαμώτο, τεράστιο και δεν θα μάθουμε ποτέ. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν στο αστέρι αυτό που βλέπω τώρα υπάρχει ζωή…Μαλακία είπα, σιγά μην υπάρχει στο αστέρι ζωη – εκέι καίγονται όλα. Έστω σε έναν πλανήτη κοντά στο αστέρι αυτό. Και που είναι κιόλας αυτό το αστέρι. Θα φτάναμε ποτέ σαν άνθρωποι εκεί πέρα? Ή μήπως τσάμπα τα σκέφτομαι όλα αυτά? Μήπως δεν υπάρχει πια αυτό το αστέρι? Ένα στα εκατό αστέρια που βλέπουμε στον ουρανό έχει καταστραφεί ήδη, και ας βλέπουμε εμείς ακόμα το φως του. Λες να μην υπάρχει το συγκεκριμένο? Λες να δω τώρα από στιγμή σε στιγμή τη λάμψη του να σβήνει? Να γίνω μάρτυρας στον θάνατο ενός αστεριού. Ή μήπως να είναι εκείνοι που μας βλέπουν από εκεί και αναρωτιούνται το ίδιο? Αν θα δουν δηλαδή ένα αστέρι να πεθαίνει…Κάντε υπομονή τότε λιγάκι ακόμα…Λίγες μέρες μείνανε.”
    Αυτές οι σκέψεις υπήρχαν στο μυαλό του, καθώς κοίταζε τον ουρανό και ταξίδευε με το μυαλό του σε μακρινά αστέρια.

Day 29

    Αυτό είχαν για σινιάλο. Αν γινόταν κάτι και έπρεπε όλοι να μαζευτούν αμέσως, άναβαν ένα πυροτέχνημα και μαζεύονταν στο μέρος τους. Έκανε μανιωδώς πετάλι, λαχανιασμένος και στα μάτια του να μπαίνει ιδρώτας και να τσούζει, δυσκολεύοντας τον να δει καθαρά. Έφτασε μετά από λίγο. Δεν είχαν φτάσει όλοι εκεί, αλλά ήταν μερικοί. Άφησε το ποδήλατο κάτω και ενώ πήρε ανάσα για να ρωτήσει τι έγινε, κόμπασε.
    Είδε την Σελίνα να κλαίει πάνω από το πτώμα του αδερφού της. Έμεινε εκεί χωρίς να πει κάτι, απλά περίμενε όπως όλοι. Υπό άλλες συνθήκες δεν θα ήταν έτσι. Θα είχε σοκαριστεί. Θα είχε παγώσει. Θα ένιωθε ένα αγγείο στον εγκέφαλό του να σπάει και ολόκληρο το μυαλό του να μουδιάζει. Τόσο γραφική θα ήταν αυτή η εικόνα. ΘΑ ήταν. Δεν είναι όμως. Όχι γιατί δεν τον συμπαθούσε ή κάτι τέτοιο. Αλλά είχαν δει τόσα τα μάτια τους, που δεν τους έκανε πλέον κάτι εντύπωση. Λίγες μέρες ζωής έμειναν στον κόσμο και λίγα πράγματα δεν είχαν δει πια.
    Έστεκε ακίνητος ενώ έφτασαν μετά από λίγο και οι υπόλοιποι. Πέρασε περίπου μισή ώρα μέχρι να σταματήσει να κλαίει η Σελίνα. Δεν είναι οι εποχές που θρηνείς για τον άλλον μια ολόκληρη ζωή. Μισή ώρα είναι αρκετή και πολύτιμη. Σηκώθηκε και σκούπισε τα δακρυσμένα μάτια της. Είχε και αυτός δακρυσμένα μάτια, αλλά από τον ιδρώτα. Έκανε να τα σκουπίσει λίγο, αλλά τα χέρια του ήταν βρόμικα και άρχισαν να τον τσούζουνε περισσότερο. Η Σελίνα τον κοίταξε και είπε:
- Ξέρεις ποιος ήταν?
- Ποιος?
- Θυμάσαι τον τρελό τότε?
- Αυτόν που ταΐσαμε πριν καμιά βδομάδα?
- Ναι …
- Αυτός το κανε? Γιατί ρε πούστη μου?
- Δεν ξέρω…Όταν έφυγε φώναζε κάτι για πάγο…
- Τι να τον κάνει τον πάγο?
- Και που θες να ξέρω τι τον θέλει τον πάγο?! Ε?!

Δεν της απάντησε. Φαινόταν ότι δεν ήταν έτοιμη ακόμα για διάλογο. Την άφησε λοιπόν να ηρεμήσει, λέγοντας σε όλους τριγύρω να προσέχουν για τον τρελό. Μετά απο λίγο η Σελίνα είπε:
- Πήρε και τα 2 μπιτόνια με το νερό που είχαμε…

Day 30

    Αποφάσισε πως έκατσε αρκετά για σήμερα εκεί πάνω. Ήθελε να πάει να δει και τους άλλους. Αυτές τις μέρες ήθελαν όλοι να βλέπονται μεταξύ τους. Δεν τους είχε μείνει και πολύς χρόνος άλλωστε. Μπήκε μέσα και άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλιά. Δεν είχε ρεύμα το κτήριο αυτό. Ενώ κατέβαινε τους ορόφους, του έρχονταν μνήμες στο μυαλό, όταν ο πατέρας του τον έφερνε βόλτα σε αυτά τα μέρη. Δεν ήταν σίγουρος αν ήταν το ίδιο μέρος ή απλά έμοιαζε. Αλλά η μνήμη ήταν όμορφη και δεν έδωσε σημασία στις αμφιβολίες του. Χωρίς να το καταλάβει έφτασε κάτω.
    Άρχισε να περπατάει στον δρόμο και να βλέπει σπασμένα μαγαζιά, κατεστραμμένα αυτοκίνητα και η ματιά του έπεσε πάνω σε ένα ποδήλατο. Πλησίασε να το κοιτάξει και είδε ότι δεν του έλειπε καμία ρόδα. Το κοίταξε πιο προσεκτικά και δεν φάνηκε να λείπει κάτι. Αμέσως, λοιπόν, δοκίμασε να το καβαλήσει. Ξεκίνησε να κάνει πετάλι και αφού είδε ότι δεν είχε πρόβλημα άρχισε να επιταχύνει. Ξεχάστηκε για μια στιγμή και ένιωσε πάλι όπως ένιωσε και τότε που μόλις είχε μάθει να κάνει ισορροπία και έτρεχε όλη μέρα με το ποδήλατό του. Ένα αίσθημα ελευθερίας και υπερηφάνειας, όταν ξέρεις πως μπορείς να πας όπου θέλεις μόνος σου, με την ενέργειά σου και το όχημά σου. Το αίσθημα αυτό όμως δεν κράτησε πολύ . Ενώ αναπολούσε, είδε ψηλά στον ουρανό ένα πυροτέχνημα να σκάει. Άρχισε να κάνει πετάλι πιο γρήγορα.